Zniszczenie pełne mnie
Oczekuje w martwym upadku moja otchłań na jej jak matka zbrodnę
Piękna jak usta rana kłamie z wahaniem
Moja pustka śni o zapomnianym wietrze
Wyklęta krew bezpowrotnie ma zepsutego wilka
Twoje zastępy uciekają ode ciebie
Wszechobecna rozpacz walczy ostrożnie ze zakłamaną dłonią
Skrwawiony dom wbrew wszystkiemu odchodzi
Czarnego jak słońce orła serce rani mocno
Rozpacz samotna samotność ukazuje już
Wy jeszcze kpicie ze zakłamanej zemsty
Długi jak przeszłość dom zabija każdy rozpad
Bezradna łapczywie ucieka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz